Songs you KNOW are shit but love them anyway

A wonderful thing has happened.

I hadn’t realised it at first, but for the last few months there was a particular song that had been seeping into my subconscious. I’d heard it, but I’d not heard it. However, slowly, over time, it had made a deep impression on me despite me not even understanding a single lyric.

Last weekend I was in a part of the Netherlands I’d never been to. I was there for a stand-up set so had booked a cheap AirBnB in a village nearby. When I got to the village I was staying in I could hear singing and shouting in the streets. I asked my host if something was going on or if it was always like this. “Bokkentocht. Bock beer festival. I’m sorry if it’s too loud at night!”. I assured her that I could sleep through anything and was just curious as the Netherlands seems to be in a constant state of festival.

After the gig was done and I was heading back to my room, the partying in the village had progressed to that stage where some people still looked like they were having fun, but many more looked like they should have called it a night hours before. The temptation to see what it was all about was too strong so I made my way to the busiest place to get myself a bock beer. When in Rome.

It’s hard standing in a bar alone without looking at your phone or getting so lost in your own thoughts that your face has an intensity out of place with the room. It didn’t really matter in this case though as pretty much everyone there was either dancing, singing, ordering drinks or all three. I could just contently stand there unnoticed.

Then it happened.

A song played that ignited the room. You know the sort of one. Not just a dancefloor filler but a huge sing-a-long. All of these strangers in unison sung as though they’d been doing it their whole lives. I didn’t know I knew it too, but I did. As the chorus kicked in, even those on the periphery couldn’t help themselves to join in with the revery, there was barely a face left unaffected. Then I realised. I knew this song! Well, the melody at least. It was that ridiculous Dutch song, that had soundtracked my first summer here in The Netherlands. All of these memories of Dutch people with exaggerated poses, dancing and faces came flooding back at once. I stood there taking it all in, as it played through. The sort of tune that couldn’t exist outside of mainland Europe, fiercely embracing its so-bad-it’s-good categorisation. The stars aligned in that particular moment and I felt an overwhelming sensation of contentedness right there on my own in this village.

The next day I decided I had to find out what it was. I assumed it was a simple task, this was the modern age, after all. Every time it played, everyone knew what it was, it was obviously a very popular song. I sat at my computer, opened up Spotify, but then…

What do I type?

I don’t know a single word to this song, I just knew the melody from the chorus. For some reason I assumed finding it would be easy, like finding the national anthem.

But what to search?

Party… song?

I had no idea.

Wait, what’s Dutch for party song? Feestlied?

With thousands of unrelated results I quickly realised how futile this approach was, and decided my Dutch workmates may be more fruitful. I started with Dan since he spent most of his day with headphones on so must be listening to something, right? “There’s a song I want to know what it is, but you probably already know it, it goes” and I sung the melody. I had to assure him that I knew the song was bad, but I needed to know anyway, I didn’t want him to think that this was my regular jam. I expected him to know within seconds, but his face didn’t change throughout my rendition. Note after note and nothing. I repeated it a few times hitting my hand on the desk in time with the beat to try and recreate the original the best that I could. I decided to give up when I noticed Dan’s expression had gone from concentration to one of concern as to just how many times I’d do this.

“You should try Hugh, he loves his party music!” Dan offered, perhaps partly to just get me to go away. So I did. I asked Hugh. The Brabant guy for whom carnaval was a way of life. If anyone would know, he would know. I hummed him the melody, bringing the hand in right from the start this time. I wanted to recreate the experience as accurately as possible. My spirit dropped as a void expression painted over his face. His expression hid a slight pain of embarrassment as this was his specialist subject, his time to shine, he should know this. He apologised saying “I don’t go out as much as I used to, I’m so sorry”. I felt bad doing this to him, but more overwhelmingly I felt frustrated at the whole situation.

For the first time during this whole journey it dawned on me that I may not ever find out what this song was. I had not considered that possibility until this point. Despite it being so obvious to those who knew it, I had no way of describing it that made any sense. It was as vague as describing how you want your haircut to a hairdresser. I Googled as best as I could. Searched for terms like feestje, singalong nederlands… sure I got lots of results but what was I going to do with them? I wasted the best part of a working day obsessing over it. Working my way through cheesy playlists, skipping through, trying to find that familiar chorus. I was none-the-wiser.

I explained the situation to friends over chat. One who was currently unemployed saw it as a challenge. Over the hours he posted link after link based on my vague description, with me correcting each element I could remember was wrong. “No, the chorus sounded like a bunch of drunk guys singing in a range that meant that other drunk guys could do the same. They’d thought about this”. “It didn’t have a groove, it was like one of those 4/4 techno stompers that has zero subtlety whatsoever”.

Eventually I had to give up. It was home time. I’d not only wasted my time but others time too. I struggled to deal with the idea that I’d spent so much time on this but had gotten nowhere, but what could I do? Nothing. I was powerless. This song held me in its grasp and there was nothing I could do about it. I may never know. I told myself I had to accept it. It wasn’t the end of the world if I didn’t know what one song was, right? Did it really matter? It’s just a song. There are plenty more. Either way, there was nothing I could do about it. Best to focus on other things and forget about it.

That was until tonight.

An otherwise innocuous night out, which I wouldn’t have been part of at all if it weren’t for the DiS thread where the social board make decisions for you. The music was loud, and each song having little in common with each other, the mixing no more than a fade in and fade out. Then I heard the beginnings of some cheesy Dutch song start playing. I smiled to myself, remembering the song that got away, like an old flame. I leaned in to my Australian friend, explaining the situation, how ridiculous it all was. Then, as I got to recalling the humming at work bit, the chorus of the song playing kicked in.

This was it.

This was the song.

They were playing the song.

The song that had inspired me to talk about the song was the song itself! The chorus hook was there, it was all there and once again the Dutch people were singing with passion. I hadn’t imagined it! I had no idea what the words were, but found myself trying to singalong anyway, just making Dutch-sounding noises in tune with the melody. I was so relieved, struggling to contain my joy as I described to those around me the situation that they could not appreciate. To them it must have looked like this was my favourite song of all time, the pleasure across my face was disproportionately huge. I had found it. I wouldn’t let it get away again.

It was already the second chorus when I had the common sense to fire up Shazam. Maybe it had been so long since I’d used it, or maybe it’s because my phone is nearing death, but it felt like forever as I waited for the start screen to appear. I had never felt such rage at my phone than in that moment as it held me ransom with its incompetence. I pleaded with my eyes until the button finally appeared and I was able to see it do its thing. Moments later the title appeared. It meant nothing to me, but I knew I had it. It was in the cloud now.

Shortly afterwards I left the club and headed back home, the temptation to listen again being too great. I sat there in bed playing the song that had toyed with my emotions, and sure enough, it was diabolically awful. Even worse than I could have imagined, but I didn’t care. It was synonymous with so many happy scenarios, the feeling of being an outsider in a place that suddenly felt welcoming was not one to be understated. It was a symbol of something so alien to what I was familiar with, yet still so welcoming. Surely not the original intention of the song, but the one it ended up having. It had a new meaning to me, one which felt right.

This was that song.




What a beautiful piece (your OP, not the song).

1 Like

Most people just make ten innocuous ‘ow, I hate when that happens!’ posts in an hour across threads about sandals or sold out gigs before JAGing their material, but you’ve truly played the long game here and it’s to your credit


mate this should clearly be in the 2018 bangers thread


Love that song :heart:

1 Like

Weird, just seen this post on the Verdronkem in Geluid forum:

er is iets geweldigs gebeurd.

Ik had het me aanvankelijk niet gerealiseerd, maar de laatste paar maanden was er een bepaald lied dat in mijn onderbewustzijn was gesijpeld. Ik had het gehoord, maar ik had het niet gehoord. Echter, langzaam, na verloop van tijd, had het diepe indruk op me gemaakt, ondanks dat ik niet eens een enkele lyriek begreep.

Afgelopen weekend was ik in een deel van England waar ik nog nooit was geweest. Ik was daar voor een stand-up set dus had ik een goedkope AirBnB geboekt in een nabijgelegen dorp. Toen ik in het dorp aankwam waar ik verbleef, hoorde ik het zingen en schreeuwen in de straten. Ik vroeg mijn gastheer of er iets aan de hand was of dat het altijd zo was. “Bitterfestival. Bock-bierfestival. Het spijt me als het 's nachts te hard is! ". Ik verzekerde haar dat ik overal doorheen kon slapen en was gewoon nieuwsgierig omdat England in een constante staat van festival lijkt te verkeren.

Nadat het optreden was afgelopen en ik terugging naar mijn kamer, was het feesten in het dorp zover gevorderd dat sommige mensen er nog steeds uitzagen alsof ze plezier hadden, maar veel meer zagen eruit alsof ze het een nacht eerder hadden moeten noemen. De verleiding om te zien waar het allemaal over ging, was te sterk, dus ik ging naar de drukste plek om mezelf een biertje te laten drinken. Wanneer in Rome.

Het is moeilijk om alleen in een bar te staan ​​zonder naar je telefoon te kijken of zo verloren te raken in je eigen gedachten dat je gezicht een intensiteit heeft die niet bij de kamer past. Het maakte in dit geval niet echt uit, want vrijwel iedereen was er aan het dansen, zingen, drankjes bestellen of alle drie. Ik zou daar gewoon onopgemerkt kunnen blijven staan.

Toen gebeurde het.

Er speelde een nummer dat de kamer aanstak. Je kent het soort. Niet alleen een dansvloervuller, maar ook een enorme lange zangpartij. Al deze vreemdelingen zongen unisono alsof ze het hun hele leven hadden gedaan. Ik wist niet dat ik het ook wist, maar dat deed ik. Toen het koor begon te schoppen, konden zelfs degenen aan de rand van de kerk zichzelf niet helpen om zich aan te sluiten bij de eerbied, er bleef nauwelijks een gezicht onaangetast. Toen besefte ik het. Ik kende dit liedje! Nou ja, de melodie tenminste. Het was dat belachelijke english liedje, dat mijn eerste zomer hier in England had gefilmd. Al deze herinneringen aan english met overdreven poses, dansen en gezichten kwamen meteen weer overrompelen. Ik stond daar alles in te nemen terwijl het speelde. Het soort deuntje dat niet buiten het Europese vasteland zou kunnen bestaan, en zijn felbegeerde categorisering goedkeurde. De sterren uitgelijnd in dat specifieke moment en ik voelde een overweldigende gevoel van tevredenheid hier op mijn eigen in dit dorp.

De volgende dag besloot ik dat ik moest uitvinden wat het was. Ik ging ervan uit dat het een eenvoudige taak was, dit was tenslotte de moderne tijd. Elke keer dat het speelde, wist iedereen wat het was, het was duidelijk een erg populair lied. Ik zat achter mijn computer, opende Spotify, maar toen …

Wat typ ik?

Ik ken geen enkel woord voor dit lied, ik kende gewoon de melodie uit het refrein. Om de een of andere reden veronderstelde ik dat het gemakkelijk zou zijn, zoals het vinden van het volkslied.

Maar wat zoeken?

Feest … liedje?

Ik had geen idee.

Wacht, wat is Nederlands voor feestlied? Feestlied?

Met duizenden niet-verwante resultaten besefte ik al snel hoe nutteloos deze aanpak was, en besloot ik dat mijn Nederlandse collega’s misschien meer vruchtbaar zouden zijn. Ik ben begonnen met Dan sinds hij het grootste deel van zijn dag met een koptelefoon doorbracht, dus ergens naar moet luisteren, toch? “Er is een liedje dat ik wil weten wat het is, maar waarschijnlijk weet je het al, het gaat” en ik zong de melodie. Ik moest hem verzekeren dat ik wist dat het lied slecht was, maar ik moest het toch weten, ik wilde niet dat hij dacht dat dit mijn vaste jam was. Ik verwachtte dat hij het binnen enkele seconden zou weten, maar zijn gezicht veranderde niet tijdens mijn uitlevering. Opmerking na notitie en niets. Ik herhaalde het een paar keer dat ik mijn hand op het bureau sloeg op tijd om te proberen het origineel zo goed mogelijk opnieuw te creëren. Ik besloot op te geven toen ik merkte dat de uitdrukking van Dan was overgegaan van concentratie naar een kwestie van hoe vaak ik dit zou doen.

“Je moet Hugh proberen, hij houdt van zijn feestmuziek!” Dan bood aan, misschien gedeeltelijk om me gewoon weg te krijgen. Dus ik deed. Ik vroeg het Hugh. De Brabantse man voor wie carnaval een manier van leven was. Als iemand het zou weten, zou hij het weten. Ik neuriede hem de melodie, de hand inbrengen vanaf het begin deze keer. Ik wilde de ervaring zo nauwkeurig mogelijk recreëren. Mijn geest zakte toen een lege uitdrukking over zijn gezicht werd geschilderd. Zijn uitdrukking verborg een lichte pijn van schaamte, omdat dit zijn specialistische onderwerp was, zijn tijd om te schitteren, hij zou dit moeten weten. Hij verontschuldigde zich toen hij zei: “Ik ga niet zoveel uit als vroeger, het spijt me zo”. Ik voelde me slecht om dit met hem te doen, maar meer overweldigend voelde ik me gefrustreerd over de hele situatie.

Voor de eerste keer tijdens deze hele reis drong het tot me door dat ik misschien nooit te weten kom wat dit nummer was. Ik had die mogelijkheid tot nu toe niet overwogen. Ondanks dat het zo duidelijk was voor degenen die het wisten, kon ik het op geen enkele manier beschrijven. Het was zo vaag als beschreven
g hoe je je haar wilt knippen bij een kapper. Ik zocht Googled zo goed als ik kon. Gezocht naar termen als feestje, singalong english … ik heb zeker veel resultaten gekregen maar wat ging ik ermee doen? Ik verspilde het grootste deel van een werkdag erover geobsedeerd. Ik werk door valse afspeellijsten, spring er doorheen en probeer dat bekende refrein te vinden. Ik was niets wijzer.

Ik heb de situatie uitgelegd aan vrienden via chat. Iemand die op dit moment werkloos was, zag het als een uitdaging. In de loop van de tijd plaatste hij link na link op basis van mijn vage beschrijving, waarbij ik elk element corrigeerde waarvan ik me kon herinneren dat het verkeerd was. "Nee, het refrein klonk als een stel dronken jongens zingen in een bereik dat betekende dat andere dronken jongens hetzelfde konden doen. Ze hadden daarover nagedacht ". “Het had geen groove, het was als een van die 4/4 techno stompers die geen enkele subtiliteit heeft”.

Uiteindelijk moest ik opgeven. Het was de tijd van thuis. Ik verspilde niet alleen mijn tijd, maar ook anderen keer op keer. Ik worstelde om het idee aan te pakken dat ik er zoveel tijd aan had besteed, maar nergens was gekomen, maar wat kon ik doen? Niets. Ik was machteloos. Dit lied hield me in zijn greep en er was niets wat ik eraan kon doen. Ik zal het misschien nooit weten. Ik zei tegen mezelf dat ik het moest accepteren. Het was niet het einde van de wereld als ik niet wist wat een liedje was, toch? Had het er echt toe? Het is maar een lied. Er zijn er nog veel meer. Hoe dan ook, er was niets wat ik eraan kon doen. Het is het beste om je op andere dingen te concentreren en het te vergeten.

Dat was tot vanavond.

Een anders onschuldige avond uit, waar ik helemaal geen deel van zou uitmaken als het niet voor de DiS thread was waar het sociale bestuur beslissingen voor je zou nemen. De muziek was luid en elk liedje had weinig met elkaar gemeen, het mixen was niet meer dan een fade-in en fade-out. Toen hoorde ik het begin van een cheesy Nederlands nummer beginnen te spelen. Ik glimlachte bij mezelf en herinnerde me het lied dat wegging, als een oude vlam. Ik leunde naar mijn Australische vriend, legde de situatie uit, hoe belachelijk het allemaal was. Toen, toen ik me de zoemende bit op het werk begon te herinneren, begon het refrein van het nummer te spelen.

Dit was het.

Dit was het liedje.

Ze speelden het liedje.

Het nummer dat me had geïnspireerd om over het nummer te praten, was het nummer zelf! De refreinhaak was er, het was er allemaal en opnieuw zongen de Nederlanders met passie. Ik had het me niet voorgesteld! Ik had geen idee wat de woorden waren, maar merkte dat ik mezelf toch probeerde te zingen, alleen maar Nederlands klinkende geluiden in overeenstemming met de melodie. Ik was zo opgelucht dat ik worstelde om mijn vreugde in bedwang te houden terwijl ik de mensen om me heen de situatie beschreef die ze niet konden waarderen. Voor hen had het moeten lijken alsof dit mijn favoriete lied aller tijden was, het plezier in mijn gezicht was onevenredig groot. Ik had het gevonden. Ik zou het niet weer weg laten gaan.

Het was al het tweede koor toen ik het gezonde verstand had om Shazam op te zetten. Misschien was het zo lang geleden dat ik het had gebruikt, of misschien omdat mijn telefoon de dood nadert, maar het voelde voor altijd als ik wachtte tot het startscherm verschijnt. Ik had nog nooit zo’n woede gevoeld aan mijn telefoon dan op dat moment, omdat het me losgeld bezat met zijn incompetentie. Ik smeekte mijn ogen tot de knop eindelijk verscheen en ik kon zien dat het zijn ding deed. Even later verscheen de titel. Het betekende niets voor mij, maar ik wist dat ik het had. Het was nu in de cloud.

Kort daarna verliet ik de club en ging terug naar huis, de verleiding om opnieuw te luisteren te groot te zijn. Ik zat daar in bed het lied te spelen dat met mijn emoties had gespeeld, en ja hoor, het was duivels vreselijk. Nog erger dan ik me had kunnen voorstellen, maar het kon me niet schelen. Het was synoniem met zoveel gelukkige scenario’s, het gevoel een buitenstaander te zijn op een plek die opeens uitnodigend aanvoelde, was niet iemand die ondergewaardeerd was. Het was een symbool van iets dat zo vreemd was aan wat ik kende, maar toch zo gastvrij was. Zeker niet de oorspronkelijke bedoeling van het lied, maar degene die het uiteindelijk had. Het had een nieuwe betekenis voor mij, een gevoel dat goed was.

Dit was dat liedje.


You should have translated the parts which were already in Dutch back to English too.

Yeah, I started to regret the whole endeavour halfway through and just hurried it out the door tbh


Well well, the response here made me think this story was worth writing up properly so I did

And one of the PartyfrieX left a comment :laughing:


not going to lie, I kind of liked that terrible trash song too!

1 Like

Messaged them and looks like we’re gonna do an interview. Sweet!



Why don’t you just marry them?

Shhh, Tiger Crew might hear you

Fucking hell thats bad.

I think you’ll like this song - a German forced me to listen to this about 300 times and learn all the words. It’s soooo bad.

This may shock you, but I’ve already been recommended this song on more than one occassion (two), both times in The Netherlands.

1 Like

so many

drinking in la
break stuff
wishing i was lucky
believe by cher
that hey, what’s going on tune
blink 182’s discography
linkin park’s first two albums


Most of those don’t belong in this thread.


I’m sorry